Dit artikel verscheen eerder op PubliekeSfeer.nl.
Eilandengroep Corea-Italia-West bestaat uit drie eilanden. Deze eilanden worden onderling helaas niet verbonden door bruggen; hooguit met een enkel roeibootje. De ruilhandel tussen de drie is lastig, omdat elk eiland zijn eigen gewassen verbouwt. De methode voor het zaaien, oogsten en bereiden verschilt onderling sterk. Boeren van de verschillende eilanden begrijpen elkaar hierdoor niet en ze vinden elkaars gewassen vies. Niet dat ze ooit wel eens bij elkaar een maaltijd nuttigen overigens. Elk vakantieseizoen komen er 150 toeristen naar de eilandengroep. De eerste maand doen ze alle eilanden aan, om daarna elk voor het eiland met het lekkerste gewas te kiezen. Vervolgens eten ze de resterende twee maanden slechts aardappelen in West, rijst in Corea óf pasta in Italia. De groep toeristen die ook in de tweede en derde maand gevarieerd wil eten wordt op elk eiland met de nek aangekeken. Campagnes wijzen op de gevaren van het eten van rijst met pasta. PRACTAARDRIJSTA, een product dat verkocht wordt als pasta maar ook veel aardappelen en rijst bevat, wordt alleen op pasta-eiland gegeten. Een onderzoeker die gepromoveerd is op zijn kennis van cultuur, eten, communicatie én media komt tot de ontdekking dat het niet de bereidingsmethode maar het smaakverschil tussen de ingrediënten is dat zowel de verschillende boeren als de toeristen uit elkaar drijft. Wanneer de ingrediënten beter op elkaar worden afgesteld ontstaat er volgens het onderzoek een gezond en smakelijk recept dat rijp is voor export naar toprestaurants in de hele wereld. Corea-Italia-West wordt bovendien een ware trekpleister voor toeristen, voor minstens 3 maanden lang. Iedereen wil weten hoe de boeren het voor elkaar krijgen dat er met drie geheel verschillende methodes vrijwel hetzelfde heerlijke gerecht wordt bereid. De toeristen staan in de rij voor kooklessen en geven het recept door in hun vaderland.
De opleiding Communicatie- en informatiewetenschappen heeft ook een nieuw recept nodig. De samenhang zou ook kunnen ontstaan zonder de confrontatie op te zoeken. Wat betreft onderzoeksmethode verschillen de beide departementen inderdaad (te) veel. Het onderzoeksobject komt echter wel vaak overeen. Dit enige echte bindmiddel moet dan ook slim ingezet gaan worden om samenhang tussen Taalbeheersing en Media/Representatie te bewerkstelligen. Het onderzoeksobject Nieuwe media, dat nu al bij cursussen van beide kanten bestudeerd wordt, zal voor CIW in Utrecht de specialiteit moeten worden.
Continue reading →
Follow me on Social Media